Column Nellie Timmermans: Bescherming van kinderen

Ik las een stuk in de krant, en moest toen weer denken aan die mevrouw (Jolanda) die enkele maanden terug bij mij kwam.

Ik las een stuk in de krant, en moest toen weer denken aan die mevrouw (Jolanda) die enkele maanden terug bij mij kwam. Zij had een jongere zus (Britt), die waarschijnlijk een persoonlijkheidsstoornis had. Britt was destijds getrouwd en had kleine kinderen die ze regelmatig mishandelde. Britt's man zat regelmatig te huilen en werd dan door de kinderen getroost.

Jolanda had geprobeerd met Britt te praten over de manier waarop Britt en haar man met de kinderen omgingen. Resultaat: het contact werd verbroken. De kinderen waren al wat groter en kwamen stiekem regelmatig langs bij Jolanda. Dan vertelden ze soms in tranen wat hen nu weer was overkomen.

Jolanda probeerde de kinderen te helpen maar wist niet wat ze moest doen. De kinderen wilden geen hulpverlening, als de kinderbescherming werd ingeschakeld dan zou Britt vast Jolanda de schuld geven. Het harde bewijs voor de buitenwereld was dan moeilijk te leveren en Jolanda was bang dat de kinderen dan helemáál niemand meer hadden.

Totdat de kinderen zelf naar de politie gingen na een fikse mishandeling..... Op verzoek van de politie kwam de kinderbescherming. Jolanda legde een verklaring af over de manier waarop Britt zich gedroeg, en hoe ze zelf vaak in tweestrijd was geweest. De kinderen waren inmiddels bijna volwassen en werden in een project begeleid wonen geplaatst om hen zelfstandigheid te leren. Moeder werd opgepakt en kwam een tijdje vast zitten.

Enkele jaren later, de kinderen waren inmiddels twintigers, werd Jolanda gevraagd om de kinderen te stimuleren om "het goed te maken" met hun ouders. De ouders vonden dat niet zij fout waren geweest, maar dat Jolanda de kinderen had opgestookt en dat ze nu haar fouten moest goedmaken. Jolanda was inmiddels zo aan het twijfelen over haar handelen dat ze zich afvroeg wat ze nog moest doen. Ze hield ook van haar zus, voelde aan dat het niet een slecht mens was, ook al had ze slechte dingen gedaan.

Mijn advies was dat de kinderen het beste zelf konden bepalen of en wanneer zij contact wilden met hun ouders en dat de ouders ook zelf een stap konden doen naar hun kinderen.
De kinderen wilden echter nog geen contact. Ze wilden dat de ouders hun fouten erkenden. En dat konden deze ouders niet.

Nellie Timmermans-van de Kamp
Interpunctie, Smientdonk 2, 5467 CA Veghel
www.interpunctie.nl info@interpunctie.nl
tel. 0413-310795 of 06-21.59.24.35

Deze artikelen en columns zijn na te lezen op www.interpunctie-praktijkgevallen.nl